Doing...het kwartje viel. Mensen die zo ver weg wonen komen gewoonlijk niet 2 keer in 4 maanden terug naar Nederland. Al vlug bleek mijn vermoeden juist. Hun moeder was een paar dagen eerder overleden. Verdorie. Ik vind het leuk om Paul te zien als hij hier is, maar liever niet onder zulke omstandigheden. Ik wilde graag naar de mis gaan en kreeg de gegevens van Wilma. Later zou blijken dat ook mijn vader van plan was te gaan, dus vanochtend zijn we samen gegaan.

Het was een mooie mis. Kinderen en kleinkinderen lazen zelfgeschreven teksten voor, de pastor konden we niet zo heel goed verstaan maar dat lag meer aan de kerk dan aan hem. Veel stond er trouwens in het misboekje dus het was niet heel erg. Na de mis was er de gebruikelijke koffietafel in een gelegenheid tegenover de kerk. Wat gepraat met diverse mensen, sommigen familie, anderen bekenden van de familie. Gelukkig heb ik Paul ook nog heel even alleen kunnen spreken...voor veel meer is op zulke dagen geen tijd...dat herinner ik me nog van toen mijn schoonvader overleed. Ook Wilma heb ik nog even gesproken en toen zat ik een beetje met een dilemma, want Jos en ik...dat kon op de middelbare school nou niet echt door één deur. Waarom niet, dat is me nooit duidelijk geworden. Echt kwalijk heb ik het hem nooit genomen en ik had ook niks tegen hem, sterker nog ik vond hem eigenlijk best aardig. Maar toch was er nog een zwak aftreksel van dat gevoel, wat me deed aarzelen om hem aan te spreken.

Ik vond dat ik me niet moest aanstellen,  de middelbare school ligt al 25 jaar achter ons en je mag toch verwachten dat een mens dan verandert. Bovendien had ik met hem evenveel te doen als met de anderen. Eropaf dus...en tot mijn verbazing, leek hij het prettig te vinden dat ik er was, want ik kreeg 3 zoenen (gebruikelijk in Brabant) en ik raakte daarvan blijkbaar zó in de war, dat ik hem feliciteerde in plaats van condoleerde..Hij corrigeerde me, leek niet geïrriteerd en ik kon toch wel door de grond zakken. Ik had wel eens ooit verhalen gehoord van mensen die dit overkwam, en kon me ab-so-luut niet voorstellen dat iemand zo'n domme vergissing zou maken. En dan overkomt het je zelf. Ik baalde, want die jongen had net zijn moeder begraven en dan zegt iemand zoiets stoms. Dat lijkt me niet bepaald leuk. Gelukkig kon ik het opbrengen om niet weg te vluchten va schaamte en we hebben verder nog even staan praten.

Jos, als dit jou ooit onder ogen komt - het spijt me vreselijk dat ik er dat zomaar uitflapte. Ik was echt confuus doordat je het prettig leek te vinden dat ik er was en door je spontane zoenen. Dat vond ik zo'n leuk gebaar van je dat ik me even moest herstellen en toen dus juist een heel stomme vergissing maakte. Ik wens jou en je gezin heel veel sterkte in de komende tijd.

Verse bramen!

Op de Wildplukwijzer vind je een kaart van Nederland (Google Maps), met daarop aangegeven een heleboel plekken waar je in het wild legaal fruit, groenten en/of noten kunt plukken. Je kunt zelf ook plekken toevoegen, als je er een of meer weet die er nog niet op staan. Veldhoven is nog helemaal leeg...en ik kan me toch echt niet voorstellen, dat er hier geen prima bramenplukplekken zijn, of wilde plekken waar wilde notenbomen staan, of bosbessenstruiken, of....noem maar op. Hier alleen al in Zonderwijk stikt het van de hazelaars met hele lekkere hazelnoten. Die zal ik er dan ook straks eens even op gaan zetten.

JPW (gele bloes)

Vandaag wordt mijn middelste broertje 44 jaar. Van harte gefeliciteerd! En dat het een mooi jaar mag worden voor jou, Iris en iedereen die je lief is.

Hij zal wel raar kijken als hij dat "middelste" leest, want hij is gewend de jongste te zijn . Maar ik heb 5 broers, John, Ton, Jan, Rob en Joey. In die context is hij toch echt de middelste. Bekijken we het vanuit de voor ons meest normale (gezins)situatie, dan is hij inderdaad de jongste. Officieel heet hij Jan-Pieter, noemt zich al jaren gewoon Jan, maar voor mij blijft hij Piet, want zo noemden we hem vroeger altijd. Iris en ik moeten aan de telefoon altijd nadenken hoe we hem aanduiden als we het over hem hebben en zij en ik noemen hem nu (als enigen) onder elkaar maar JPW (Jan-Piet-Willem), dan zijn we van het naamprobleem af . Maar dat is maar een geintje. Hij luistert naar alles, als je het maar lief zegt

klompkes...

Even bekijken of dit werkt, foto's toevoegen van Flicr. Ik heb een Pro account daar en ben bezig om de boel een beetje te organiseren. Tevens dient Flickr als backup voor mijn foto's. Als je uren en uren stopt in het digitaliseren van je oude foto's, dan wil je die niet zomaar ineens kwijt zijn. De foto hiernaast is genomen in 2008, tijdens onze vakantie op Ameland.

Ik bewaar ook mijn scans van oude aktes en bidprentjes en oude familiefoto's op Flickr. Ik hoop dat ik een manier kan vinden om TNG en Flickr te laten samenwerken. Volgens mij is het mogelijk om foto's aan personen toe te wijzen die je niet uploadt, maar vanaf een url toewijst aan die persoon. Dat ga ik binnenkort eens uitproberen.  Mijn digiscrap creaties kan je ook terugvinden op mijn Flickr account trouwens. Zie ook in het menu bovenaan (digiscrap).

MySQL

Dat zou je wel eens kunnen willen doen, als je net als ik, té happig bent geweest om te starten met het prachtige stuk server-side software genaamd TNG, en je niet eerst even hebt ingelezen in de manier waarop je het beste je database kunt opzetten. Dan kan het voorkomen dat de database collatie automatisch is ingesteld op het veel voorkomende "latin1_swedish_ci". Wil je dit veranderen naar utf8_unicode_ci of utf8_general_ci omdat jouw genealogische data veel namen bevat met speciale karakters, dan is de makkelijkste manier het gebruik van een speciaal tooltje genaamd Phoca Changing Collation tool, Wat je hier kunt downloaden en waarvan hier de gebruiksaanwijzing staat (Engels). Wel eerst even een back-up van je database maken. Het werkte bij mij perfect, maar je weet maar nooit. Voorkomen is beter dan genezen. Je kunt gewoon je database exporteren via phpMyAdmin. Hier staat uitgelegd hoe dat moet, het gaat wel over Joomla maar de uitleg over hoe je een database exporteert is heel goed en voorzien van plaatjes. Ook het importeren komt op deze pagina aan bod.

De database collatie bepaalt de manier waarop de sortering in de database wordt gedaan. In talen die speciale karakters gebruiken, bijvoorbeeld de Duitse umlaut, bepaald de database collatie de volgorde. Wanneer je niet weet welke collatie je nodig hebt, selecteer dan "utf8_general_ci" als je je database aanmaakt, aangezien de meeste talen deze gebruiken. Deze collatie kan de speciale karakters goed weergeven zoals é, è, ö enzovoort. Maar dan moet de data die wordt ingevoerd, wel ook UTF-8 zijn. Wordpress doet dat automatisch, maar TNG niet. Hiervoor moet je de taalinstellingen in TNG veranderen.

En ook dat is nog niet voldoende - als je UTF-8 wilt gebruiken, moet je de taalbestanden die oorspronkelijk worden meegeleverd met TNG, overschrijven met de speciale UTF-8 taalbestanden van de door jou met TNG gebruikte talen. Deze bestanden kan je downloaden vanaf de TNG website, klik op "Other Languages" en download de UTF-8 bestanden voor de talen die je gebruikt. Unzip ze en upload ze naar je server. Ze moeten per taal terechtkomen in de map voor die taal. Die vind je in de TNG map, in een mapje dat duidelijk de taal aangeeft. Bij mij is dat English en Dutch. Ik kon de bestanden niet overschrijven, dus moest ik ze eerst verwijderen en vervolgens de nieuwe uploaden.

En als laatste opmerking: als je TNG niet als enige genealogie software gebruikt, maar (net als ik) alles eerst invoert in een genealogie programma op je computer en daarvan een gedcom maakt die je telkens importeert in TNG, dan moet je er voor je aan het bovenstaande begint, wèl zeker van zijn dat jouw genealogie programma ook de data kan uitvoeren als UTF-8! Van Legacy 7.0 weet ik dat het kan (Bestand - Exporteren naar - Gedcom - Maak bestand voor: Alleen 5.5 - Tekencode: UTF-8) , van andere programma's weet ik dat niet. Als je een ander programma gebruikt, moet je dat dus even zelf uitvissen.

Mama 1948

Zo...een nieuwe look, geen Engels meer, gewoon een beetje bloggen. Af en toe. Ik heb het druk genoeg met de website van de Cliëntenraad WIZ Veldhoven en kom haast niet toe aan mijn eigen website. Ook het digiscrappen schiet er de laatste maanden enorm bij in. En daar baal ik best wel van.

Aan de andere kant heb ik wel weer aandacht besteed aan onze stamboom, en die is enorm gegroeid. Hij is nog lang niet naar mijn zin, het is een enorm karwei als je het goed wilt doen en dan wil ik er eigenlijk ook nog plaatjes en andere documentatie bij zoeken. Om er tenslotte een boek van te maken. Maar ja...omdat het nooit echt af is, is een boek maken eigenlijk altijd mosterd na de maaltijd. Dus dat stel ik dan ook steeds maar uit. Misschien vind ik een manier om het zo te maken, dat ik er altijd pagina's tussen kan voegen. Enfin, dat papieren boek moet maar wachten, voorlopig kan iedereen die het interesseert, het doen met de digitale versie van de stamboom, die wèl heel makkelijk te updaten is. De software die ik daarvoor gebruik heet TNG en de stamboom vind je hier. Het is even wennen hoe het allemaal werkt, maar je kan niks stuk maken dus probeer gerust van alles uit.

Die gebruikersraad, wat doet die nou precies? Laat ik voorop stellen, dat ik dat zelf nog niet helemaal precies weet. In elk geval met voorstellen richting gemeente komen, over wat de raad wel en niet wenselijk acht in het kader van de WIZ, en dan vooral ook een alternatief bieden, zo van "zo zou het ook kunnen en dat zouden we prettiger/beter vinden".

Mij hebben ze aangesteld als websitebeheerder (dat was te verwachten....) enne...eerlijk gezegd is het wel nodig ook, dat er een goede websitebouwer/beheerder komt. Wat er nu is, is door een enthousiaste man gedaan, en hij heeft zijn best gedaan, dat weet ik wel zeker. Maar ja....waarschijnlijk kan hij beter voetballen dan ik...en beter vrachtwagen rijden....en toevallig kan ik dan weer beter websites bouwen dan hij. Zo gaat dat in het leven, ieder zijn ding, en godzijdank ben ik niet jaloers op iedereen die iets beter kan dan ik - daar heb ik alleen maar bewondering voor!

Hopelijk denkt hij er ook zo over, als hij straks ziet wat voor een site er voor in de plaats is gekomen. Want een beetje lullig is het wel...maar voor de PR is het echt noodzakelijk dat er een website komt, die draait als een tierelier, interactief is (forum) en een klasse uitstraling heeft. We vertegenwoordigen toch wel een 300 gezinnen denk ik, en hebben contact met allerlei organisaties. Ook voor de gebruikers/cliënten van WIZ is het wel fijn als ze op de website snel en eenvoudig informatie kunnen vinden, en een plek hebben om hun klachten en wensen kenbaar te maken.

En daar gaat Fieke nu voor zorgen. U leest er meer over, als de zaak draait zoals ik dat wil. Heb al veel websites gebouwd, de laatste is die waarop u zich nu bevindt, en de voorlaatste was die van De Boodschappentas. Helaas wordt van die site niet of nauwelijks gebruik gemaakt, wat heel jammer is, want hij heeft zoveel mogelijkheden! Maar, hij ziet zag er wél strak uit en functioneert perfect - dus aan mij heeft het niet gelegen (2010 - de website van de Boodschappentas valt niet langer onder mijn beheer. Mijn versie ervan is verdwenen en de mensen van de Boodschappentas doen het nu zelf. Wat u nu ziet is dus niet van mijn hand.)

zodra ik het zie
dan voel ik me vrij
‘t lacht als een lied
van binnen bij mij

en ruik ik dat blauw
zo ijl als de lucht
dan snuif ik heel gauw
voordat het weer vlucht

geen greep en geen vat
het staat nooit eens stil
heel mooi vind ik dat
het doet wat het wil

en als ik het proef
zelfs eventjes maar
dan spat al mijn droef
ineens uit elkaar

Vlak voor het speelkwartier werd er een luidruchtig Lang-zal-die-leven gezongen voor de jarige. Die stond met een grote grijns bij de deur te wachten met zijn traktatie. Theo aarzelde lang, maar sloot toch aan in de rij om Marcel te gaan feliciteren. 1 tij kon het doen natuurlijk ... deze meneer had heul pas een paar weken in de klas en wist waarschijnlijk van niks. Zijn klasgenoten zou het worst zijn wat, hij deed. Ze vonden hem toch een rare, hoewel hij er niet echt 'uit lag. "Gefeliciteerd hè..." zei hij en schudde Marcel's hand. "Bedankt. Hier, neem er een man." De jarige hield de doos uitnodigend voor zijn neus. "Eh...ik mag geen chocolade..." mompelde Theo verlegen. "Stik ... niet aan gedacht! Ach wat geeft dat nou, waarom eigenlijk niet trouwens?" "Word ik lastig van zeggen ze." "Wat een #$%!, neem er toch een!" De negerzoenen leken oogjes te krijgen en lagen te lonken. Vlug nam Theo er een en liep naar buiten. Heerlijk...in een mum van tijd had hij het zoete geval naar binnen gewerkt. Even bekroop hem een schuldig gevoel, maar dat zette hij gauw van zich af. Lekker even rennen na al dat binnen zitten.

Het speelkwartier was bijna om toen het drama zich voltrok. Eén van de kinderen op het schoolplein was wat aan het dollen met een vriendje en daarbij werd nogal wild met een rugzak heen en weer gezwaaid. Theo wilde juist naar het toilet voordat de bel ging en had nogal haast. Hij zette het op een drafje. Vlak voor de deur gebeurde het. Hij kreeg de rugzak vol in zijn gezicht en klapte tegen de grond. Het deed behoorlijk zeer en nadat hij opgekrabbeld was, maakte zich een blinde woede van hem meester. Het vlamde in hem omhoog en was niet te stoppen: DIE pak ik terug, de rotzak, hoe durft hij, idioot, oen, GEK, grrr!!! Razend was hij, het kon hem niks schelen of het wel of niet met opzet was gebeurd, die mafkees had maar uit te kijken. Het vuur spetterde uit zijn ogen terwijl hij zocht naar de dader. Die had allang gezien dat hij zich beter uit de voeten kon maken en was als een speer verdwenen richting stoep. Intussen ging de bel, maar geen van de kinderen maakte aanstalten om naar binnen te gaan. Dit was spannend! Theo schoot het joch achterna, scheldend en tierend als een dolle stier, zijn pijnlijke hoofd negerend. De adrenaline flitste door zijn lijf, hij had heen bijna, hij zóu hem wel eens ... De op de vlucht geslagen jongen keek achterom en zag Theo aankomen racen, koos vervolgens eieren voor zijn geld en besloot om de straal over te steken. Terug kon hij niet veilig meer, dat zag hij wel. Hij had dit nog maar amper gedacht of daar schoot Theo's vuist, door de lucht, recht tegen zijn kaak, keihard, baff!

Dat hij struikelde en viel was het laatste wat Joris zich con herinneren, toen werd het zwart voor zijn ogen. De verhalen van de slippende banden, de klap, het bloed en de hysterie die uitbrak had Joris naderhand gehoord van zijn klasgenoten, toen hij aan de beterende hand was. Hij had nog geluk gehad, de wagen die aan kwam rijden had hem geschept en tegen een boom aan de overkant gekwakt. Overal bloed enzo, maar afgezien van flink wat kneuzingen, een zeer hoofd en een gebroken been, had hij er verder niks aan over gehouden. De schrik in zijn lijf ja, dat ook. Hij begreep er niks van, die agressieve reactie van Theo die hij kende als een rustige jongen die zich niet vaak met iemand bemoeide. Iedereen had kunnen zien dat die klap met de rugzak per ongeluk was! Na een dag of wat was Joris zo ver hersteld dat hij huiswerk moest maken in liet ziekenhuis om niet te ver achter te racen. Elke dag kwam er een klasgenoot om hem te vertellen wat ze gedaan hadden in de klas en welke dingen hij moest doen. Zo hield hij de zaak een beetje bij.

Na tien dagen liep er door de ziekenhuis gangen een jongen die met een bezwaard hart richting kamer 15 ging. Theo. Hij dacht al niet eens meer aan de preek van zijn ouders, de straf van het schoolhoofd en alle andere sancties en akelige dingen na zijn onbezonnen daad. Dit was de ergste straf van alles ... dat hij naar Joris moest met zijn huiswerk. Dat kon hij natuurlijk niet zomaar neerleggen alsof er niets gebeurd was. De cadeaubon die hij van zijn zakgeld had moeten betalen en de grote zak snoep die hij erbij had gedaan wogen ook niet op tegen het gebeurde. Er werd méér van hem verwacht, een excuus, een uitleg ... Na een diepe zucht duwde hij de deur van kamer 15 open. Tjeempie...die zag eruit ... en dat had hij veroorzaakt ... Bont en blauw zag Joris' gezicht. Hij sliep leek het. Theo ging naast het bed staan. "Joris...?" "Hmm? Eh..." Joris keek recht in liet gezicht van zijn belager. Even schrok hij, maar zag toen het meest berouwvolle gezicht dat hij ooit gezien had. Die had moeilijk..."Ha Theo. Ga zitten." "Nee eh ... ik wou zeggen..nou ja, liet spijt me kei man!" gooide Theo eruit en gaf Joris met een vuurrood gezicht de meegebrachte cadeautjes. Ging toen toch zitten. "Hier is je huiswerk. Ehm...doet het veel pijn?" "Gaat wel, krijg ik spuitjes voor." "Jakkes!" ontglipte liet Theo. "Held!" grijnsde Joris en het ijs was gebroken.

Theo vertelde Joris precies wat zijn woede had veroorzaakt. Joris begreep al gauw dat een allergie of overgevoeligheid hebben geen pretje is. Alle jaren dat zijn ouders hem als een pokkenjong hadden bestempeld om dat ze zijn gedrag niet konden verklaren. Daarna al die rot-onderzoeken die Theo moest ondergaan, compleet met jakkes-prikken en al, hele series ervan, steeds opnieuw, omdat de huisarts vermoedde dat er een allergie in het spel was. En dat gevoel van anders-zijn, steeds als hij weer eens iets niet hebben mocht. Het depri-gevoel na een 'bui' veroorzaakt door iets waar hij niet tegen con. Theo bracht het niet als een slap excuus, maar legde simpelweg uit hoe het zat en betuigde nogmaals zijn spijt. Joris aanvaardde dat. "Zand erover man. Ik snap wel dat het geen lolletje is. ik denk dat ik ook af en toe zou smokkelen, zeker als ik er niet echt ziek van werd ofzo." "Nou ik niet meer!" zei Theo. "Ik weet wat ervan komen kan." "Ach ... zeg, als ik weer beter ben, ga je dan een keer mee naar de taekwondo? Is best fun. Kun je leren om beheerste klappen uit te delen!"

Na het bezoekuur ging er een jongen met een pak van zijn hart naar huis. Fluitend zat hij op zijn fiets. En op kamer 15 lag Joris het gesprek nog eens te overdenken. Hij glimlachte. Och, 2 weekjes ziekenhuis in ruil voor een vriend was zo gek nog niet...