Het maakt in principe niet uit of je in eerdere levens gelooft of niet. Het maakt ook niet uit of je tijdens de sessie denkt, dat je alles aan het fantaseren bent. Fons (de therapeut) vertelde dat bijna iedereen dat denkt tijdens een regressie. Het houdt je tegelijk wat met je beide benen op de grond. Er zijn wel regressie therapeuten die je in een veel diepere hypnose brengen als je dat wilt. Daar weet ik dus (nog) niets van, hoe dat werkt en wat je dan ervaart. Mijn sessie werd in elk geval helemaal opgenomen, niet met video, met audio.

In elk geval, ik lag op een bed met een wollen deken over me heen en Fons zat op een meter of anderhalf van me af op een stoel. Hij liet me eerst wat ontspanningsoefeningen doen die ik al min of meer kende van een cursus van jaren geleden. Daarna vroeg hij me terug te gaan naar bepaalde momenten van mijn leven, eerst als tiener, toen als kind, als peuter, enzovoort. Dat was makkelijk, want ik heb een enorm goed geheugen wat herinneringen aan mijn leven betreft. Hier hoefde ik dus niet echt te fantaseren.

Ik had hem verteld dat ik last heb van hoogtevrees en dat ik dat soms best vervelend vind. Hij vroeg me vervolgens, of ik langs een virtuele tijdbalk terug wilde gaan in de tijd naar het moment van de oorsprong van mijn hoogtevrees. Ik had dus echt geen flauw benul wanneer dat geweest zou moeten zijn, maar besloot het te proberen. De virtuele reis langs de tijd duurde een poos en opeens zag ik mezelf bovenop een kasteel. Ik was een meisje van een jaar of 12, maar ik had jongenskleren aan. Fons vroeg me waarom dat zo was en ik zei, dat mijn vader had gezegd dat dit beter was, dat onze vijanden me waarschijnlijk meer met rust zouden laten als ze dachten dat ik een jongen was.

Ik stond dus bij de kantelen van het kasteel, op het dak. Ook mijn 16-jarige broer was daar, en hij had vechtkledij aan en een zwaard in zijn hand. Ik hield veel van hem en vond het maar niks dat hij wilde vechten. Vader had hem niet voor niets bij mij op het dak gezet, zogenaamd om mij te beschermen. Ook hij vond hem nog te jong om echt te vechten.

Ik keek van achter de kantelen naar beneden. Het was hoog, maar ik was niet bang. Beneden was een gevecht aan de gang, tussen “de onzen” en de vijand, voor mij onduidelijk wie dat waren. We leefden in een afgelegen gebied en hadden niet eerder tijdens mijn leven te maken gehad met een vijandelijke aanval. We waren er ook niet echt op voorbereid. Vader heerste over een niet zo groot gebied, ver van de rest van de bewoonde wereld vandaan. Hij was een sociale heerser, nam niet méér van de boeren dan strikt noodzakelijk en zorgde ervoor dat ze ruimschoots genoeg overhielden om voor zichzelf en hun gezin te zorgen. De mensen in ons gebied hielden van hem en dat was voor die tijd uitzonderlijk. Achteraf denk ik, dat we zoiets rond het jaar 600 na Christus leefden.

Eén van vader’s mannen was hem komen zeggen dat er vreemdelingen in aantocht waren die er niet uitzagen alsof ze zomaar een vriendschappelijk bezoekje kwamen afleggen. Dat was slechts een paar uur geleden en toen had vader mij dus gezegd me als jongen te verkleden en me op het dak te verschuilen samen met mijn broer. Ik had genoeg oude kleren van mijn broer en verkleedde me wel vaker als jongen, ik mocht van mijn vader zijn wie ik wilde en hoefde me niet per sé als net meisje te gedragen, behalve bij feestelijkheden. Ik vond het heerlijk om zo gekleed paard te rijden en boog te schieten enzovoort.

Ik keek dus naar beneden en zag dat we aan de verliezende hand waren. Bijna iedereen was al dood, vader zag ik niet of herkende hem niet van zo hoog. De vijanden rukten op naar de poort en het was duidelijk nog maar een kwestie van minuten voor ze ook het dak zouden bereiken. Ik verstopte me in een houten bouwsel wat daar stond en zag mijn broer krijgshaftig wachten tot hij zijn eerste echte zwaardsteek zou kunnen uitdelen. Hij was vast van plan te vechten! Ergens voelde hij aan als mijn zoon Hein, hij leek er ook een beetje op. Groot en blond en stoer-lief.

Eindelijk hoorde ik een hoop lawaai als van de trap opkomende kerels. Gespannen en bang gluurde ik door een kiertje van het bouwsel om te zien wat er ging gebeuren. De zware houten deur naar het dak vloog open en een stuk of tien kerels stormden het kasteeldak op. Mijn broer stond klaar met zijn zwaard, maar hij kreeg niet eens de kans om uit te halen. Een reus van een man greep hem vast, tilde hem op en gooide hem zomaar met een grote zwaai over de kasteelmuur heen naar beneden…

Op het moment dat ik dàt aan Fons vertelde, maakt zich een groote boosheid, angst en verdriet van mij meester. Ik moest daar, serieus, ineens keihard huilen en was helemaal in de war! Gelukkig greep Fons in en voerde mij weg van die plek, terug naar de veilige plek die hij me aan het begin van de sessie had laten visualiseren. Dat was een plek aan een beekje, met een klein watervalletje en een hele grote boom met takken die ombogen naar de  grond, zodat er als het ware een soort natuurlijke hut ontstond. Ik voelde me daar heel veilig en beschermd en dat was ook de bedoeling.

Na dat toch wel behoorlijk emotionele moment, wat blijkbaar de oorsprong is van mijn tegenwoordige hoogtevrees, moest ik daar eerst even van bijkomen. Toen vroeg Fons me, of ik wilde proberen mijn gids te roepen. Weer had ik geen idee hoe dat moest en wie ik kon verwachten. Fons zei dat het vanzelf wel zou komen. Dat was ook zo. Op een gegeven moment zag ik een personage aan komen lopen, gekleed in een lange mantel en met een soort hoed/kap op die in een punt uitliep en met punten over zijn oren en er waren zilverkleurige balletjes of belletjes op bevestigd, rondom zijn hoofd. Zo leek het tenminste. Fons zei me dat ik hem naar zijn naam moest vragen. De man sprak me op vriendelijke toon aan maar ik verstond hem maar een beetje. Ik vroeg naar zijn naam en weer begreep ik hem niet goed. Toen probeerde hij met een stokje in het zand te schrijven, het leken een soort rune-achtige tekens en ook die begreep ik niet. Uiteindelijk kwam er iets door wat leek op Orignon. Het leven van op het kasteel leek gewoon door te gaan hier en of Orignon nu mijn gids is of niet, weet ik niet zeker.

Orignon, zo noem ik hem voorlopig maar, maakte me duidelijk dat hij mijn vader kende en dat ze vrienden waren. Hij leek ook te weten wat er was gebeurd op het kasteel en op een of andere manier maakte hij me duidelijk dat hij voor me zou zorgen en of ik dat goed vond. Ik besloot met hem mee te gaan, iets anders zat er echt niet op voor een meisje van 12 in die omstandigheden.

Na een lange wandeling kwamen we bij een kleine nederzetting met een paar hutten. Huizen kon je het niet echt noemen. Ze waren van leem en hout en hadden een laag strooien dak. Zoiets als het huis op het plaatje hiernaast. Ze stonden in een soort cirkelachtige omheining en die van Orignon stond zo’n beetje in het midden. Nadat ik daar was aangekomen werd me al gauw duidelijk dat hij een druïde was. Hij deed van alles, hij beslechtte twisten, gaf advies over allerlei zaken, was een soort priester die met de goden sprak, ook als mensen hem dat vroegen te doen. Tevens was hij een soort dokter, hij maakte medicijnen en voerde rituelen uit. Hij was in de jaren dat ik bij hem was, altijd wel met planten en kruiden in de weer. Ook “schreef” hij dingen op berkenbast, wat hij eerst nat maakte en platter maakte en er dan tekens in kraste. (Ik ben er heel zeker van, dat ik dit nooit eerder heb geweten tijdens mijn huidige leven! Ik heb het naderhand opgezocht of dit klopte, en het bleek inderdaad een gewoonte van de Kelten!)

Ik ben ongeveer 10 jaar bij hem gebleven, tot hij stierf. Orignon leerde mij alles wat hij wist. Hij had mij aangewezen als zijn opvolgster. Ik was in elk geval in dat gebied de eerste vrouwelijke druïde.  Gelukkig aanvaardden de mensen van zijn nederzetting zijn beslissing. Later werd het meer gewoon dat er vrouwelijke druïdes waren. In mijn leven toen ben ik nooit getrouwd noch heb ik kinderen gekregen. Daarvoor had ik het veel te druk. Wel waren er af en toe bepaalde mannen die een poosje bij me bleven en dan weer vertrokken. Ik ben ongeveer 68 jaar geworden. Ik had tijdens deze sessie verder geen tijd om dat leven intensiever te bekijken, dat zou ik echter wel graag nog een keer willen doen. Het gekke is, dat er nu, terwijl ik gewoon mijn dagelijkse dingen doe, af en toe flitsen van dat leven door mijn hoofd schieten en ik ook af en toe ineens dingen herken of mij iets lijk te herinneren.

Al met al vond ik het heel erg interessant en nu ik wat meer weet over druïdes heb ik het gevoel, dat ik nu nog steeds geïnteresseerd ben in de dingen die de druïdes in hun tijd ook bezighielden. Ik kan niet tegen onrechtvaardigheid, ik probeerde altijd al ruzies te sussen, ben al heel geïnteresseerd in geneeskunde en vooral dan de natuurlijke geneeskunde met kruiden, planten etc. Tevens ben ik altijd maar bezig om kennis te verzamelen op allerlei gebied. Spiritualiteit in al zijn vormen hebben mijn interesse al sinds mijn 12e jaar.  Ik lees en schrijf graag en goed. Kortom, deze en nog veel meer dingen die bij mij horen, die uitdrukken wie ik ben, hebben een druïde-achtige inslag. Zo voelt het voor mij. Ik heb het gevoel, dat ik nog steeds de dingen in mij draag die ik in dat leven van toen heb geleerd. Dat ik in elk leven daarna, uitdrukking heb gegeven aan één of meer van die zaken. Dat ik in mijn hart en ziel gewoon eigenlijk nog steeds een druïde bèn, ook al heb ik niet meer al de kennis zo 1 2 3 paraat die ik destijds had. En dat gevoel is een fijn gevoel.

Delen

Doing…het kwartje viel. Mensen die zo ver weg wonen komen gewoonlijk niet 2 keer in 4 maanden terug naar Nederland. Al vlug bleek mijn vermoeden juist. Hun moeder was een paar dagen eerder overleden. Verdorie. Ik vind het leuk om Paul te zien als hij hier is, maar liever niet onder zulke omstandigheden. Ik wilde graag naar de mis gaan en kreeg de gegevens van Wilma. Later zou blijken dat ook mijn vader van plan was te gaan, dus vanochtend zijn we samen gegaan.

Het was een mooie mis. Kinderen en kleinkinderen lazen zelfgeschreven teksten voor, de pastor konden we niet zo heel goed verstaan maar dat lag meer aan de kerk dan aan hem. Veel stond er trouwens in het misboekje dus het was niet heel erg. Na de mis was er de gebruikelijke koffietafel in een gelegenheid tegenover de kerk. Wat gepraat met diverse mensen, sommigen familie, anderen bekenden van de familie. Gelukkig heb ik Paul ook nog heel even alleen kunnen spreken…voor veel meer is op zulke dagen geen tijd…dat herinner ik me nog van toen mijn schoonvader overleed. Ook Wilma heb ik nog even gesproken en toen zat ik een beetje met een dilemma, want Jos en ik…dat kon op de middelbare school nou niet echt door één deur. Waarom niet, dat is me nooit duidelijk geworden. Echt kwalijk heb ik het hem nooit genomen en ik had ook niks tegen hem, sterker nog ik vond hem eigenlijk best aardig. Maar toch was er nog een zwak aftreksel van dat gevoel, wat me deed aarzelen om hem aan te spreken.

Ik vond dat ik me niet moest aanstellen,  de middelbare school ligt al 25 jaar achter ons en je mag toch verwachten dat een mens dan verandert. Bovendien had ik met hem evenveel te doen als met de anderen. Eropaf dus…en tot mijn verbazing, leek hij het prettig te vinden dat ik er was, want ik kreeg 3 zoenen (gebruikelijk in Brabant) en ik raakte daarvan blijkbaar zó in de war, dat ik hem feliciteerde in plaats van condoleerde..Hij corrigeerde me, leek niet geïrriteerd en ik kon toch wel door de grond zakken. Ik had wel eens ooit verhalen gehoord van mensen die dit overkwam, en kon me ab-so-luut niet voorstellen dat iemand zo’n domme vergissing zou maken. En dan overkomt het je zelf. Ik baalde, want die jongen had net zijn moeder begraven en dan zegt iemand zoiets stoms. Dat lijkt me niet bepaald leuk. Gelukkig kon ik het opbrengen om niet weg te vluchten van schaamte en we hebben verder nog even staan praten.

Jos, als dit jou ooit onder ogen komt – het spijt me vreselijk dat ik er dat zomaar uitflapte. Ik was echt confuus doordat je het prettig leek te vinden dat ik er was en door je spontane zoenen. Dat vond ik zo’n leuk gebaar van je dat ik me even moest herstellen en toen dus juist een heel stomme vergissing maakte. Ik wens jou en je gezin heel veel sterkte in de komende tijd.

Delen

Delen

Hij zal wel raar kijken als hij dat “middelste” leest, want hij is gewend de jongste te zijn . Maar ik heb 5 broers, John, Ton, Jan, Rob en Joey. In die context is hij toch echt de middelste. Bekijken we het vanuit de voor ons meest normale (gezins)situatie, dan is hij inderdaad de jongste. Officieel heet hij Jan-Pieter, noemt zich al jaren gewoon Jan, maar voor mij blijft hij Piet, want zo noemden we hem vroeger altijd. Iris en ik moeten aan de telefoon altijd nadenken hoe we hem aanduiden als we het over hem hebben en zij en ik noemen hem nu (als enigen) onder elkaar maar JPW (Jan-Piet-Willem), dan zijn we van het naamprobleem af . Maar dat is maar een geintje. Hij luistert naar alles, als je het maar lief zegt

Delen

Die gebruikersraad, wat doet die nou precies? Laat ik voorop stellen, dat ik dat zelf nog niet helemaal precies weet. In elk geval met voorstellen richting gemeente komen, over wat de raad wel en niet wenselijk acht in het kader van de WIZ, en dan vooral ook een alternatief bieden, zo van “zo zou het ook kunnen en dat zouden we prettiger/beter vinden”.

Mij hebben ze aangesteld als websitebeheerder (dat was te verwachten….) enne…eerlijk gezegd is het wel nodig ook, dat er een goede websitebouwer/beheerder komt. Wat er nu is, is door een enthousiaste man gedaan, en hij heeft zijn best gedaan, dat weet ik wel zeker. Maar ja….waarschijnlijk kan hij beter voetballen dan ik…en beter vrachtwagen rijden….en toevallig kan ik dan weer beter websites bouwen dan hij. Zo gaat dat in het leven, ieder zijn ding, en godzijdank ben ik niet jaloers op iedereen die iets beter kan dan ik – daar heb ik alleen maar bewondering voor!

Hopelijk denkt hij er ook zo over, als hij straks ziet wat voor een site er voor in de plaats is gekomen. Want een beetje lullig is het wel…maar voor de PR is het echt noodzakelijk dat er een website komt, die draait als een tierelier, interactief is (forum) en een klasse uitstraling heeft. We vertegenwoordigen toch wel een 300 gezinnen denk ik, en hebben contact met allerlei organisaties. Ook voor de gebruikers/cliënten van WIZ is het wel fijn als ze op de website snel en eenvoudig informatie kunnen vinden, en een plek hebben om hun klachten en wensen kenbaar te maken.

En daar gaat Fieke nu voor zorgen. U leest er meer over, als de zaak draait zoals ik dat wil. Heb al veel websites gebouwd, de laatste is die waarop u zich nu bevindt, en de voorlaatste was die van De Boodschappentas. Helaas wordt van die site niet of nauwelijks gebruik gemaakt, wat heel jammer is, want hij heeft zoveel mogelijkheden! Maar, hij ziet zag er wél strak uit en functioneert perfect – dus aan mij heeft het niet gelegen (2010 – de website van de Boodschappentas valt niet langer onder mijn beheer. Mijn versie ervan is verdwenen en de mensen van de Boodschappentas doen het nu zelf. Wat u nu ziet is dus niet van mijn hand.)

Delen