Doing…het kwartje viel. Mensen die zo ver weg wonen komen gewoonlijk niet 2 keer in 4 maanden terug naar Nederland. Al vlug bleek mijn vermoeden juist. Hun moeder was een paar dagen eerder overleden. Verdorie. Ik vind het leuk om Paul te zien als hij hier is, maar liever niet onder zulke omstandigheden. Ik wilde graag naar de mis gaan en kreeg de gegevens van Wilma. Later zou blijken dat ook mijn vader van plan was te gaan, dus vanochtend zijn we samen gegaan.

Het was een mooie mis. Kinderen en kleinkinderen lazen zelfgeschreven teksten voor, de pastor konden we niet zo heel goed verstaan maar dat lag meer aan de kerk dan aan hem. Veel stond er trouwens in het misboekje dus het was niet heel erg. Na de mis was er de gebruikelijke koffietafel in een gelegenheid tegenover de kerk. Wat gepraat met diverse mensen, sommigen familie, anderen bekenden van de familie. Gelukkig heb ik Paul ook nog heel even alleen kunnen spreken…voor veel meer is op zulke dagen geen tijd…dat herinner ik me nog van toen mijn schoonvader overleed. Ook Wilma heb ik nog even gesproken en toen zat ik een beetje met een dilemma, want Jos en ik…dat kon op de middelbare school nou niet echt door één deur. Waarom niet, dat is me nooit duidelijk geworden. Echt kwalijk heb ik het hem nooit genomen en ik had ook niks tegen hem, sterker nog ik vond hem eigenlijk best aardig. Maar toch was er nog een zwak aftreksel van dat gevoel, wat me deed aarzelen om hem aan te spreken.

Ik vond dat ik me niet moest aanstellen,  de middelbare school ligt al 25 jaar achter ons en je mag toch verwachten dat een mens dan verandert. Bovendien had ik met hem evenveel te doen als met de anderen. Eropaf dus…en tot mijn verbazing, leek hij het prettig te vinden dat ik er was, want ik kreeg 3 zoenen (gebruikelijk in Brabant) en ik raakte daarvan blijkbaar zó in de war, dat ik hem feliciteerde in plaats van condoleerde..Hij corrigeerde me, leek niet geïrriteerd en ik kon toch wel door de grond zakken. Ik had wel eens ooit verhalen gehoord van mensen die dit overkwam, en kon me ab-so-luut niet voorstellen dat iemand zo’n domme vergissing zou maken. En dan overkomt het je zelf. Ik baalde, want die jongen had net zijn moeder begraven en dan zegt iemand zoiets stoms. Dat lijkt me niet bepaald leuk. Gelukkig kon ik het opbrengen om niet weg te vluchten van schaamte en we hebben verder nog even staan praten.

Jos, als dit jou ooit onder ogen komt – het spijt me vreselijk dat ik er dat zomaar uitflapte. Ik was echt confuus doordat je het prettig leek te vinden dat ik er was en door je spontane zoenen. Dat vond ik zo’n leuk gebaar van je dat ik me even moest herstellen en toen dus juist een heel stomme vergissing maakte. Ik wens jou en je gezin heel veel sterkte in de komende tijd.

Delen

Hij zal wel raar kijken als hij dat “middelste” leest, want hij is gewend de jongste te zijn . Maar ik heb 5 broers, John, Ton, Jan, Rob en Joey. In die context is hij toch echt de middelste. Bekijken we het vanuit de voor ons meest normale (gezins)situatie, dan is hij inderdaad de jongste. Officieel heet hij Jan-Pieter, noemt zich al jaren gewoon Jan, maar voor mij blijft hij Piet, want zo noemden we hem vroeger altijd. Iris en ik moeten aan de telefoon altijd nadenken hoe we hem aanduiden als we het over hem hebben en zij en ik noemen hem nu (als enigen) onder elkaar maar JPW (Jan-Piet-Willem), dan zijn we van het naamprobleem af . Maar dat is maar een geintje. Hij luistert naar alles, als je het maar lief zegt

Delen