Hart tegen hard
Teleurgesteld stond Theo in de gang. Marcel was jarig en zou trakteren. Theo had net een glimp van de traktatie gezien. Negerzoenen ...het waterstond hem in de mond. Heerlijk leken ze hem. Alleen ... hij mocht ze niet hebben. Zijn ouders waren er onverbiddelijk in; GEEN chocolade voor hem. Werd hij lastig van. Driftig, agressief, dat soort dingen. (ken pukkels of astma- aanvallen, dat niet, dies zelf zat hij er niet mee. Hoewel, als hij eerlijk was, vond hij zijn gedrag op zulke momenten ook niet zo fijn. Hij zat gewoon niet lekker in zijn vel dan. Als hij 'schoon' was, dus geen chocolade op had, besefte hij dat goed. Maar tijdens zo'n bui interesseerde hem niks of niemand iets. Alles en iedereen irriteerde hem dan, niks was goed en alles was stom en debiel enzo.
Toch stond hij nu weer in dubio. Hij wist dat het niet mocht. Misschien had Marcel's moeder er trouwens wel aan gedacht en iets meegegeven wat hij wel mocht hebben. Dat gebeurde wel vaker en meestal kwam hij er dan niet eens zo bekaaid vanaf ook. De meesten vonden het toch een beetje sneu voor hem dat hij niet gewoon mee mocht doen en hadden dan iets extra lekkers voor
hem meegegeven. Hij wou alleen dat hij overgevoelig was voor iets waar hij een hekel aan had, niet voor iets wat zo afgrijselijk verleidelijk was om toch te nemen. Een allergie voor spruitjes bijvoorbeeld. Of lever. Shampoo kon ook nog. Maar helaas, hij had pech. Nou ja, hij zou wel zien. Theo hing zijn jas op en ging de klas in.
Vlak voor het speelkwartier werd er een luidruchtig Lang-zal-die-leven gezongen voor de jarige. Die stond met een grote grijns bij de deur te wachten met zijn traktatie. Theo aarzelde lang, maar sloot toch aan in de rij om Marcel te gaan feliciteren. 1 tij kon het doen natuurlijk ... deze meneer had heul pas een paar weken in de klas en wist waarschijnlijk van niks. Zijn klasgenoten zou het worst zijn wat, hij deed. Ze vonden hem toch een rare, hoewel hij er niet echt 'uit lag. "Gefeliciteerd hè..." zei hij en schudde Marcel's hand. "Bedankt. Hier, neem er een man." De jarige hield de doos uitnodigend voor zijn neus. "Eh...ik mag geen chocolade..." mompelde Theo verlegen. "Stik ... niet aan gedacht! Ach wat geeft dat nou, waarom eigenlijk niet trouwens?" "Word ik lastig van zeggen ze." "Wat een #$%!, neem er toch een!" De negerzoenen leken oogjes te krijgen en lagen te lonken. Vlug nam Theo er een en liep naar buiten. Heerlijk...in een mum van tijd had hij het zoete geval naar binnen gewerkt. Even bekroop hem een schuldig gevoel, maar dat zette hij gauw van zich af. Lekker even rennen na al dat binnen zitten.
Het speelkwartier was bijna om toen het drama zich voltrok. Eén van de kinderen op het schoolplein was wat aan het dollen met een vriendje en daarbij werd nogal wild met een rugzak heen en weer gezwaaid. Theo wilde juist naar het toilet voordat de bel ging en had nogal haast. Hij zette het op een drafje. Vlak voor de deur gebeurde het. Hij kreeg de rugzak vol in zijn gezicht en klapte tegen de grond. Het deed behoorlijk zeer en nadat hij opgekrabbeld was, maakte zich een blinde woede van hem meester. Het vlamde in hem omhoog en was niet te stoppen: DIE pak ik terug, de rotzak, hoe durft hij, idioot, oen, GEK, grrr!!! Razend was hij, het kon hem niks schelen of het wel of niet met opzet was gebeurd, die mafkees had maar uit te kijken. Het vuur spetterde uit zijn ogen terwijl hij zocht naar de dader. Die had allang gezien dat hij zich beter uit de voeten kon maken en was als een speer verdwenen richting stoep. Intussen ging de bel, maar geen van de kinderen maakte aanstalten om naar binnen te gaan. Dit was spannend! Theo schoot het joch achterna, scheldend en tierend als een dolle stier, zijn pijnlijke hoofd negerend. De adrenaline flitste door zijn lijf, hij had heen bijna, hij zóu hem wel eens ... De op de vlucht geslagen jongen keek achterom en zag Theo aankomen racen, koos vervolgens eieren voor zijn geld en besloot om de straal over te steken. Terug kon hij niet veilig meer, dat zag hij wel. Hij had dit nog maar amper gedacht of daar schoot Theo's vuist, door de lucht, recht tegen zijn kaak, keihard, baff!
Dat hij struikelde en viel was het laatste wat Joris zich con herinneren, toen werd het zwart voor zijn ogen. De verhalen van de slippende banden, de klap, het bloed en de hysterie die uitbrak had Joris naderhand gehoord van zijn klasgenoten, toen hij aan de beterende hand was. Hij had nog geluk gehad, de wagen die aan kwam rijden had hem geschept en tegen een boom aan de overkant gekwakt. Overal bloed enzo, maar afgezien van flink wat kneuzingen, een zeer hoofd en een gebroken been, had hij er verder niks aan over gehouden. De schrik in zijn lijf ja, dat ook. Hij begreep er niks van, die agressieve reactie van Theo die hij kende als een rustige jongen die zich niet vaak met iemand bemoeide. Iedereen had kunnen zien dat die klap met de rugzak per ongeluk was! Na een dag of wat was Joris zo ver hersteld dat hij huiswerk moest maken in liet ziekenhuis om niet te ver achter te racen. Elke dag kwam er een klasgenoot om hem te vertellen wat ze gedaan hadden in de klas en welke dingen hij moest doen. Zo hield hij de zaak een beetje bij.
Na tien dagen liep er door de ziekenhuis gangen een jongen die met een bezwaard hart richting kamer 15 ging. Theo. Hij dacht al niet eens meer aan de preek van zijn ouders, de straf van het schoolhoofd en alle andere sancties en akelige dingen na zijn onbezonnen daad. Dit was de ergste straf van alles ... dat hij naar Joris moest met zijn huiswerk. Dat kon hij natuurlijk niet zomaar neerleggen alsof er niets gebeurd was. De cadeaubon die hij van zijn zakgeld had moeten betalen en de grote zak snoep die hij erbij had gedaan wogen ook niet op tegen het gebeurde. Er werd méér van hem verwacht, een excuus, een uitleg ... Na een diepe zucht duwde hij de deur van kamer 15 open. Tjeempie...die zag eruit ... en dat had hij veroorzaakt ... Bont en blauw zag Joris' gezicht. Hij sliep leek het. Theo ging naast het bed staan. "Joris...?" "Hmm? Eh..." Joris keek recht in liet gezicht van zijn belager. Even schrok hij, maar zag toen het meest berouwvolle gezicht dat hij ooit gezien had. Die had moeilijk..."Ha Theo. Ga zitten." "Nee eh ... ik wou zeggen..nou ja, liet spijt me kei man!" gooide Theo eruit en gaf Joris met een vuurrood gezicht de meegebrachte cadeautjes. Ging toen toch zitten. "Hier is je huiswerk. Ehm...doet het veel pijn?" "Gaat wel, krijg ik spuitjes voor." "Jakkes!" ontglipte liet Theo. "Held!" grijnsde Joris en het ijs was gebroken.
Theo vertelde Joris precies wat zijn woede had veroorzaakt. Joris begreep al gauw dat een allergie of overgevoeligheid hebben geen pretje is. Alle jaren dat zijn ouders hem als een pokkenjong hadden bestempeld om dat ze zijn gedrag niet konden verklaren. Daarna al die rot-onderzoeken die Theo moest ondergaan, compleet met jakkes-prikken en al, hele series ervan, steeds opnieuw, omdat de huisarts vermoedde dat er een allergie in het spel was. En dat gevoel van anders-zijn, steeds als hij weer eens iets niet hebben mocht. Het depri-gevoel na een 'bui' veroorzaakt door iets waar hij niet tegen con. Theo bracht het niet als een slap excuus, maar legde simpelweg uit hoe het zat en betuigde nogmaals zijn spijt. Joris aanvaardde dat. "Zand erover man. Ik snap wel dat het geen lolletje is. ik denk dat ik ook af en toe zou smokkelen, zeker als ik er niet echt ziek van werd ofzo." "Nou ik niet meer!" zei Theo. "Ik weet wat ervan komen kan." "Ach ... zeg, als ik weer beter ben, ga je dan een keer mee naar de taekwondo? Is best fun. Kun je leren om beheerste klappen uit te delen!"
Na het bezoekuur ging er een jongen met een pak van zijn hart naar huis. Fluitend zat hij op zijn fiets. En op kamer 15 lag Joris het gesprek nog eens te overdenken. Hij glimlachte. Och, 2 weekjes ziekenhuis in ruil voor een vriend was zo gek nog niet...